WK 2011 Guatemala

Lees onderstaand mijn avonturen van het Wereldkampioenschap aangepast badminton in Guatemala.

18 februari 2012

Zilveren legpenning
Zaterdag 18 februari 2012 werden de WK-spelers van het aangepast badminton (Inge Bakker, Marcel Smouter en ik) verwacht bij de bondsvergadering om in het zonnetje gezet te worden. Nadat Inge en Marcel een mooie bos bloemen gekregen hadden, las Annie van Daal (onze bondscoach) een brief aan mij gericht voor, namens het bondsbestuur. Na aanleiding van onder andere mijn prestaties op het Wereld Kampioenschap Aangepast Badminton 2011 (1x goud, 2x zilver) en het Europees Kampioenschap 2010 (2x goud, 1x zilver) heb ik de zilveren legpenning voor bijzondere topprestaties ontvangen! De legpenning zelf volgt nog even als mijn naam erin gegraveerd is. Deze legpenning had ik totaal niet zien aankomen, maar ik voel me wel heel vereerd. Ben supertrots op wat ik bereikt hebt in de 2 jaar dat ik nu speel en dat het zo gewaardeerd wordt door omstaanders! Bedankt Bondsbestuur Badminton Nederland!

7 december 2011
Het gemeentebestuur van Woudenberg was zo trots op mijn unieke prestatie, dat ik vandaag was uitgenodigd om in het zonnetje gezet te worden. Vandaag moest ik om 10.30 uur in het gemeentehuis zijn. Erg leuk dat dit gedaan wordt. Ik had wat vrienden en familie uitgenodigd. Na een half kopje koffie te hebben gedronken (dit kwam natuurlijk vooral door mijn gepraat) ging de wethouder sport Pieter de Kruif van start. Hij vertelde over mijn resultaten, dat het een unieke prestatie was.
“Bewonderenswaardig hoe jij dit unieke resultaat behaalt hebt na het ongeluk. Een prestatie van wereldformaat.”  (Pieter de Kruif, wethouder sport)

Nadat de wethouder klaar was met zijn verhaal kwam de burgemeester Jan van Bergen aan het woord. Ik vond het een hele eer dat zelfs de burgemeester erbij aanwezig was. De burgemeester vertelde dat in 1994 de erepenning in het leven is geroepen. In de voorbije 17 jaar hebben er tot vandaag maar 2 een erepenning gekregen, Carl Verheijen en nog iemand (sorry ben zijn naam vergeten). Gisterenavond was het raad van bestuur informeel bij elkaar en hebben zij unaniem gestemd dat ik de erepenning krijg. Vanaf vandaag ben ik er als 3e persoon bijgekomen!Ik was er best door overvallen en had dit niet aan zien komen. Maar ik kan niet anders zeggen dan dat ik heel trots ben dat ik een erepenning van de gemeente Woudenberg heb gekregen.

” Bewonderenswaardig hoe jij dit unieke resultaat behaalt hebt na het ongeluk. Een presentatie van wereldformaat.” “Wij zijn buitengewoon trots dat jij onze inwoonster bent. Met je prestaties zet je niet alleen Nederland, maar ook Woudenberg op de kaart”, aldus Van Bergen. “Met deze erepenning wil de gemeente jou op een passende manier eren.”  (Jan van Bergen, burgemeester)

Na de overhandiging van de erepenning kreeg ik van de wethouder, namens het gemeentebestuur, een mooi ingelijste foto, een waardecheque en een prachtige bos bloemen.

Na afloop heb ik nog wat nagepraat met de burgemeester en wethouder.Vervolgens een interview met een mevrouw van de Woudenbergse krant en een meneer van het AD. Sinds ik Wereldkampioen ben heb ik ineens veel interviews moeten geven! Het was een leuk gesprek. Na afloop vroeg de mevrouw van de Woudenbergse krant of ik in maart jarig was. Ja. Bleek ze astrologe te zijn en had ze het idee dat ik een echte ram was. Haha nou dat klopt dat ik een echte ram ben! Wel bijzonder dat sommige mensen gelijk zien welk sterrenbeeld je hebt.

Gemeente Woudenberg, burgemeester Jan van Bergen en wethouder sport Pieter de Kruif, Frank Knoppers en iedereen die ik vergeten ben, ontzettend bedankt voor deze huldiging! Ik heb genoten en ben erg trots op de erepenning.

SONY DSC
De erepenning wordt overhandigd door de burgermeester
SONY DSC
Een foto van de gemeente Woudenberg
Uitreiking van Pieter de Kruijf
Op de foto met de erepenning
Vrienden en familie
Vrienden en familie

 

 

 

 

 

 

Taartjes

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

6 december 2011
Gisterenavond zijn we in het zonnetje gezet bij onze vereniging BC Arcade. De wethouder van sport van Almere was erbij aanwezig. Na een toespraak van de wethouder en bestuursvoorzitter Ed Klaverstijn kregen we van beide een mooie bos bloemen.

5 december 2011
Vandaag weer mijn eerste werkdag. Back to normal! Ik moet toch toegeven dat Back to normal! niet echt makkelijk is. Drie kwart nacht wakker gelegen van de jetlag. Quinta die boven sliep omdat ze zich niet goed voelde. Gisterenavond de woonkamer gemollesteerd. Zelfs laptop stukgebeten.

Eenmaal de auto geparkeerd liep ik naar de voordeur toe op het werk. Ik keek op en zag een grote poster van mezelf hangen. Grr! Moet dat nou? Boven op kantoor hingen ook een hoop posters, in de kantine. Bureau was helemaal versierd.
Einde van de ochtend taart. Taart met mijn foto erop! Wel heel leuk allemaal. S’Middags nog een mooie bos bloemen gekregen.

2 december 2011

Een warm onthaal op Schiphol
Gisteren na een voorspoedige vlucht waren we om 7.15 uur al geland op Schiphol. Omdat we zo vroeg waren konden we de Gate nog niet in. Uiteindelijk konden we pas om 8.15 uur de Gate in. In dat uurtje ga je je toch afvragen wie er allemaal op Schiphol zullen staan.

Ondertussen hebben zich al een hoop familie en vrienden verzameld.
p1000059 p1000062 p1000063

 

 

Het zat nog even tegen. Bij de bagagehal kwamen we erachter dat Inge haar sportrolstoel flink beschadigd is in het ruim. Flink is nog zacht uitgedrukt! Haar rolstoel is helemaal kapot. Stangen die zijn gebroken, stof dat beschadigd is, de hele lijn van de stoel is er zelfs uit. Haar stoel heeft gewoon geklemd gezeten.

Toen we de bagagehal uitreden stonden er een stuk of 30 mensen ons op te wachten met toeters en ballonnen. Wat een onthaal! Iedereen stormde op ons af. Naast vrienden, familie en trainers was er ook de voorzitter van Badminton Nederland, Ted van der Meer, en was het bestuur van BC Arcade er ook. Dat was toch wel even een momentje waarop ik emotioneel werd. De ontlading kwam er even uit. Voor deze gouden plak heb ik afgelopen maanden gestreden. Tranen, lachen en frustratie kwamen daar aan te pas, maar toch vooral het plezier. In Guatemala werd ik ook best geleefd. Op Schiphol werd het me allemaal even te veel. Maar echt veel tijd om na te denken was er niet. Voor ik het wist stond ik voor de camera van SBS6 met Hart van Nederland voor een interview. Totaal overdonderd en geen camera ervaring stapte ik het interview in. Volgens mij is het best goed gelukt. De Telegraaf en ook de fotograaf van Badminton Nederland, Arthur van der Velde, waren ook aanwezig voor een officieel moment.

Huldiging gemeentehuis
Ted van der Meer had nog een leuke mededeling. Woensdag, 7 december, word ik om 10.30 uur gehuldigd in het gemeentehuis van Woudenberg.

Na alle felicitaties hebben we nog een kopje koffie gedronken met zijn allen. Daarna afscheid genomen van iedereen. Om vervolgens thuis met familie en vrienden champagne te drinken, taart te eten en gezellig te lunchen! ’s Avonds om half negen maar in bed gaan liggen. Zo moe van alle emoties en de jetlag dat ik mijn ogen niet meer open kon houden. Vanmiddag om 13.00 uur was ik pas weer wakker!

SBS6 – Hart van Nederland
Gisterenavond is er op SBS6 bij Hart van Nederland een stukje over de aankomst op Schiphol geweest, met vooral mezelf als kampioen in de hoofdrol.

Hierbij de link om het interview terug te kijken:
http:// www.hartvannederland.nl/ archief/2011/ late-editie-van-2-december-2011 /
Kijk vanaf 9.10 minuten.

Aankomst Schiphol
Overweldigend allemaal
Felicitaties
Op de foto met mijn vader
Kampioensfoto
Op de camera voor SBS6
Ted van de Meer heeft een interview met SBS6
p1000087
Medailles laten zien
p1000090
Felicitaties van de voorzitter Ted van der Meer
p1000069
Alle spullen!
p1000097
Interview met SBS6

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
Zaterdag 26 november 2011 – Laatste speeldag WK
Na gisteren op tijd naar bed te zijn gegaan, heb ik als een os geslapen. Toen ik wakker schrok van de wekker dacht ik dat ik thuis was. Was dat een meevaller of juist een tegenvaller? Om half zeven zaten we weer aan het ontbijt. Dit keer hadden ze heerlijke wentelteefjes! Rond half negen vertrokken we weer naar de sporthal.

Half tien startte mijn finale van de single. De single. Als er een onderdeel is waar ik op wilde knallen dat was het wel de single. De single is echt mijn onderdeel, wat ik echt leuk vind. Het onderdeel dat ik helemaal zelf in de hand heb. Dat ik in vorm was, dat wist ik. Maar de finale tegen de Koreaanse Yun-Sim Kim kon wel eens heel spannend gaan worden.

Na een goede warming up en even een momentje voor mezelf kon de finale beginnen. Zenuwachtig was ik! Maar ik geloof niet dat dat van de buitenkant zichtbaar was. Ik kon me goed afsluiten en kon me erg goed concentreren. De eerste paar punten probeerde ik zo rustig mogelijk te spelen. Gewoon de shuttle goed plaatsen, tegenstander uitspelen en afmaken. Maar wow, alles ging goed. Het plaatsen ging precies op de plekken die ik wilde. Ik heb de hele wedstrijd onder controle gehad.

SONY DSC
SONY DSC

De eerste set won ik dan ook gemakkelijk met 21-10. De tweede set ging ik op dezelfde voet verder. Dit ging ook heel goed. Totdat ik bij de 17 punten was. Ineens kwam het besef… Ik ga winnen! Ik ga gewoon goud winnen! Van de spanning moest ik overgeven in het veld (gelukkig kon ik het nog net inslikken). Uiteindelijk heb ik de laatste punten ook gered en won ik met 21-16. En dan ben je gewoon wereldkampioen, maar op dat moment (en nu ook niet) besef je het helemaal niet.

Gelukkig hoefde ik niet direct erna de dubbelpartij te starten voor de zilveren of bronzen plaats. Toen ik opgeladen was om eraan te beginnen werden we omgeroepen. De tegenstanders waren de Koreanen Yun-Sim Kim en Ok-Cha Son. Vol goede moed begonnen Inge en ik aan de dubbel. Ok-Cha was duidelijk de zwakkere van het stel, dus speelde we veel op haar. Met resultaat, de eerste set hebben we gewonnen met 21-14. De tweede set werd alles op Inge gespeeld. Ik probeerde haar te ontlasten door met haar mee te rijden en hier een daar een shuttle voor haar weg te nemen. Door dit te doen en de shuttle goed te plaatsen haal je de tegenstander uit evenwicht. In de tweede set was dit nog niet genoeg. Toen we 20-15 achter stonden, zijn we toch nog terug gekomen naar 23-21. Maar deze set hebben we verloren, met ontzettend spannende rallys. Het werd voor de zoveelste keer dit WK een driesetter. In de derde set ging ons spel helemaal goed en wonnen we overtuigend met 21-13. Op dit onderdeel is zilver binnen!

Dubbel tegen de Koreanen

SONY DSC
Dubbel tegen de Koreanen
SONY DSC
Dubbel tegen de Koreanen
SONY DSC
De Koreanen
SONY DSC
Dubbel tegen de Koreanen

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Na afloop was de prijsuitreiking. Een leuke maar lange ceremonie.

SONY DSC
Uitreiking single (GOUD)
SONY DSC
Blij!

 

 

SONY DSC
Uitreiking dubbel (ZILVER)
SONY DSC
Dubbel

 

 

 

 

 

 

SONY DSC
Uitreiking gemengd dubbel (ZILVER)
SONY DSC
Teamfoto
SONY DSC
Joehoe!! Blij! Maar toch onwerkelijk!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Gehele resultatenoverzicht:
Ilse GOUD vrouwenenkel
Ilse en Inge ZILVER vrouwendubbel
Ilse en Marcel ZILVER gemengddubbel
Marcel BRONS herenenkel
Marcel BRONS herendubbel

This is it! De afgelopen maanden hebben in het teken gestaan van het WK, prive heeft alles er voor geweken. En nu is het jammer genoeg voorbij. Nu ben ik wereldkampioen, maar toch is verder alles hetzelfde.

Nu nog een paar dagen ontspannen. We gaan nog wat tours maken om wat van het land te zien en dan komen we vrijdag 2 december om 8.15 uur aan in Nederland.

Iedereen heel erg bedankt voor je support. Ik heb van vele reacties ontvangen. Dat waardeer ik enorm en dat heeft ook zeker bijgedragen aan dit mooie resultaat.

Vrijdag 25 november 2011

Deze ochtend heerlijk uit kunnen slapen tot wel half acht! Om negen uur gingen we ontbijten, vervolgens met de bus naar de sporthal.

Om 12.10 uur moest ik met Inge dubbelen tegen Nina Gorodetzky (ISR) en Emine Seckin (TUR). Ook deze was weer erg spannend. Het werk een driesetter, waarvan we de eeste set verloren met 16-21, de tweede set wonnen met 21-18 en de derde wonnen met 21-13. De laatste set kwamen we er eindelijk lekker in en dat was ook gelijk te zien aan de het resultaat in die set.

Om 16.50 uur moest ik de finale spelen in de mix met Marcel Smouter tegen Jae-You Sim en Yun-Sim Kim. Ook dit werd weer een hele mooie partij. Een echte finale! De eerste set verloren we met 12-21. We moesten erg wennen aan het spel van de Koreanen. De tweede set ging een heel stuk beter. Dit werd 21-15 in ons voordeel. Met goede moed gingen we de derde set in. We stonden geloof ik ook nog een stuk voor, maar we werden toch weer ingehaald. Uiteindelijk draaide het uit op een verlenging en verloren we met 20-22. Zo ontzettend jammer! Maar goed, tweede is ook een heel mooi resultaat!

Donderdag 24 november 2011
Vanochtend moesten we weer vroeg ons bed uit. Kwart voor zes ging de wekker, half zeven ontbijt, half acht de bus naar de sporthal, negen uur onze eerste wedstrijd.

De eerste wedstrijd was de mix tegen Danien Chan (HKG) en Inge Bakker, mijn dubbelpartner. Ik weet niet waarom, maar het lijkt wel dit WK of alle eerste wedstrijden op de dag niet lopen. De eerste set verloren we met 18-21, tweede wonnen we met 21-11 en derde wonnen we met 21-18. Heel close! Tegenpartij heeft erg slim gespeeld en doorzag ons spel goed.

Om 11.00 uur speelde ik de single tegen Emine Seckin. Deze heb ik gemakkelijk gewonnen. Was voor mij een goede partij om de hoeken te oefenen, zonder dat ik risico’s hoefde te nemen.

Om 13.30 uur speelde ik met Inge de dubbel tegen Sonja Hasler en Karin Suter. Een partij die ik begon met het ideedat we die wel eens zouden kunnen winnen. Helaas werd elke shuttle naar Inge gespeeld (ik had het gewoon koud in het veld). Ze deden het slim om alleen maar op de zwakkere te spelen. Hier en daar probeerde ik een shuttle voor Inge weg te nemen, om haar te ontlasten. Eerste set verloren we nipt met verlenging, 20-22. Tweede set stonden we 15-20 achter, maar kwamen we heel goed terug. Uiteindelijk verloren we wel met verlenging, 21-23. Inge, ik ben trots op je! Het was een hele mooie partij. Jammer, maar wel goed gespeeld.

’s Middags hadden we nog een dubbel tegen de Spaanse dames. Dit was voor ons een gemakkelijke overwinning.

Na het diner ben ik maar naar bed gegaan. Het was een lange vermoeiende dag met mooie partijen.

23 november 2011 – 22.00 uur
Gisteren ging de wekker weer om half zeven. Rond half zeven moesten we in de ontbijtzaal zijn. Dit was dezelfde zaal als de Chicken zaal van de dag ervoor. Alleen is het houten bord vervangen voor een ander bord en titel.

Om twaalf uur gingen we naar de sporthal. Na een half uurtje training startte de semi final van de teamevents voor staanders, waarna de finale plaats vond. Het teamevent is voor de staanders, elk land kan zich daarvoor inschrijven. Doel is om het beste team van de wereld te hebben. De finale ging tussen Chinees Taipei en Maleisie. Tijdens de finale moest er een jongen spelen van Maleisie tegen Chinees Taipei. Wow ik ben helemaal verliefd op zijn spel! Wat een ongekend mooie techniek heeft hij, om over zijn schijnslagen nog maar te zwijgen.

Na de finale begon de openingsceremonie. Het duurde erg lang voordat deze begon. De burgemeester was ruim drie kwartier te laat. Opening was mooi. Praatje door wat hoge bobo’s, fanfare, orkest en een mooi toneelstuk van een verstandelijk gehandicapte groep.

Opening was pas om kwart voor negen af, waardoor we om kwart voor tien in het hotel waren en dus erg laat het diner hadden. Na het diner zijn we gelijk naar bed gegaan, tenslotte ging om 9 uur vanochtend de wekker weer.

De aftrap van de eerste wedstrijd
Zes uur ging de wekker. Half zeven ontbijten. Kwart over zeven op de bus wachten. Twee bussen vol, dus wachten op de volgende. Tien voor negen waren we in de hal.

Om kwart over negen startte onze eerste mix. Met Marcel Smouter speelde ik tegen Gobi Ranganathan (Engeland) en Emine Seckin (Turkije). Wat een drama! Een driesetter, 18-21 21-15 21-12, Dit had nooit mogen gebeuren, maar ja zenuwen… het was tenslotte de aftrap. Veel spelers waren bij ons aan het kijken, dus we hebben een goede indruk achter gelaten (niet dus!).

Om 9.30 uur startte Inge Bakker en Daniel Chan (HKG) tegen Jae-You Sim/Yun-Sim Kim (KOR). Inge en Daniel spelen voor het eerst samen, dus dat is nog even wennen. Maar de Koreanen zijn ook gewoon mega sterk. Inge en Daniel verloren met 21-5 en 21-15.

Om 12.30 uur speelden Mazlan Saibon (MAS) en Amir Levi (ISR) tegen elkaar. Amir kennen we goed van de Europese toernooien en is daar tot nu toe verreweg de beste. We waren dan ook erg benieuwd hoe het hem zou vergaan tegen de Maleisier, waarvan we al gehoord hadden dat hij ontzettend goed is. Het werd een spannende driesetter! Maar wow, wat een techniek hebben beide en wat een rolstoelvaardigheid!

Om 13.00 uur moest ik de single spelen tegen Inge Bakker spelen, mijn teamgenoot. Als je samen in een poule zit dan speel je als eerst tegen elkaar omdat je anders uitslagen kunt maken in elkaars voordeel. Met 21-12 en 21-11 won ik deze gemakkelijk. De zenuwen waren in bedwang, het zijn nu alleen nog maar gezonde spanningen. Ik heb mooi de kans gehad bij deze single om hier en daar het veld nog even te testen met bepaalde slagen.

Om 14.00 uur moesten Marcel en Daniel Chan (HKG) tegen Gobi Ranganathan en Meva Singh Dhesi. Voor hun een makkie, het werd 21-7 en 21-8.

De tijden dat we spelen zoals bovenstaand beschreven zijn de tijden zoals ze gepland stonden, uiteindelijk begonnen de wedstrijden meestal pas een uur later door uitloop van de wedstrijden.

Na afloop buiten heerlijk in het zonnetje gezeten. Even genieten voordat de bus naar het hotel ging. Vooral ook gelachen met de goed gewapende agenten. Na een paar dagen begrijpen zij dat wij geen kwaad willen, dus ze worden steeds losser. Zo los dat Annie (onze coach) een mega groot geweer vast mocht houden, maar we het toch te eng vonden waardoor we dit toch maar niet deden.

Om vijf uur gingen we met de bus terug naar het hotel. In de bus raakte ik aan de praat met die Maleisier met die geweldige technieken. We hebben het over badminton gehad maar ook over het leven in Maleisie en Nederland. Deze beste jongen begrijpt nu eindelijk, na uitleg dat het nu koud is in Nederland, waarom we zo’n lichte huid hebben!

De eerste dag was oke. Nu hopen dat ik de komende dagen blijf groeien in mijn spel, zodat ik hopelijk ver kan komen.

SONY DSC
SONY DSC
SONY DSC
SONY DSC
SONY DSC
SONY DSC
SONY DSC
SONY DSC
SONY DSC
SONY DSC
SONY DSC
SONY DSC
SONY DSC
SONY DSC
SONY DSC
SONY DSC
SONY DSC
SONY DSC
SONY DSC
SONY DSC
SONY DSC
SONY DSC
SONY DSC
SONY DSC
SONY DSC
SONY DSC
SONY DSC
SONY DSC
SONY DSC
SONY DSC
SONY DSC
SONY DSC
SONY DSC
SONY DSC

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

22 november 2011 – 9.57 uur

Gisteren om 12.00 uur vertrokken we naar de sporthal. In dezelfde groene bus gingen we op pad. Samen met twee agenten en een verkeersbegeleider. Onderweg weer een hoop gezien. Veel mensen op straat waar je leuke beelden van kunt maken.

Toen we in een achterbuurt waren gingen we een straat in die goed beveiligd was. Eenmaal aan het eind bleek het de sporthal te zijn, met mooi uitzicht over de krottenwijk. We moesten een tunnel omhoog lopen en toen kwamen we in The Dome uit.

The Dome.
Wow. Indrukwekkend. Speciaal.

The Dome is een grote arena waar in het midden de badmintonvelden liggen. Waar 7500 man op de tribune kan zitten. Waar het aan de boven zijde gewoon open is. Waar dus gewoon wind waait. Waar overal beveiliging is. Waar de badmintonvelden aangebracht zijn met verftape. Het is gewoon super gaaf!

SONY DSC
Spelersingang 🙂
SONY DSC
The Dome
SONY DSC
Entree!
SONY DSC
The Dome! Zo gaaf!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Nadat we de eerste indrukken verwerkt hadden konden we gaan trainen. Inge had problemen met haar stoel, een lekke band. De reserveband had ze op haar kamer, waardoor ze niet kon spelen. Marcel moest samen met zijn herendubbelpartner, Daniel Chan uit HongKong, oefenen omdat ze voor het eerst samen spelen. Ik werd gekoppeld voor de training aan een Guatemalteek. Een leuke vrolijke jongen, dus dat was vooral heel gezellig om samen te trainen.

SONY DSC
Trainingspartner
SONY DSC
Trainingspartner

 

 

 

 

 

 

 

Uiteraard hebben we ook even gekeken naar onze concurrentie. Het ziet er naar uit dat het allemaal heel spannend gaat worden.

Om een uur of vier vertrokken we weer naar het hotel. Onderweg een super gave mini cooper gezien. Helemaal in stijl van de klederdracht in Guatemala. Ook kwamen we weer bussen tegen die overvol zaten en de bus helemaal roestig is.

Na het avondeten nog even wat gedronken samen met de Fransen. Om half tien/ tien uur kon ik mijn ogen niet meer open houden en was het bedtijd.

Het programma van vandaag is trainen en de openingsceremonie. Morgenochtend gaan voor ons dan de wedstrijden starten. De staanders beginnen wel al vandaag.

SONY DSC
De lijnen moesten nog aangebracht worden
SONY DSC
Een Maleisier
SONY DSC
Een Koreaan
SONY DSC
Op de foto met een Koreaanse
SONY DSC
Op de foto met de andere Koreaanse
SONY DSC
The Dome
SONY DSC
Heel vreemd! Moest zo vaak met anderen op de foto…
SONY DSC
De bus met bewaking
SONY DSC
Onderweg
SONY DSC
Onderweg
SONY DSC
Wachten op de bus
SONY DSC
In de bus
SONY DSC
Onderweg
SONY DSC
In de bus
SONY DSC
Onderweg
SONY DSC
Onderweg

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

21 november 2011 – 9.49 uur
Inmiddels is het alweer 21 november 2011. Plaatselijke tijd is nu 9.49 uur.

Vanochtend om 6 uur waren we alweer wakker. Na een heerlijk ontbijt ben ik nu bezig mijn site te updaten.

Inmiddels zijn alle spelers gearriveerd. Gisterenavond kwamen de Engelsen en Turken nog aan. Vanochtend de Israeliers. De Israeliers worden dag en nacht bewaakt, dat is wel bijzonder om te zien.

Om half twaalf gaan we naar de sporthal om te trainen. Gisteren speelden we in een tijdelijke, niet rolstoel toegankelijke zaal (zie foto’s), vandaag gaan we naar de juiste sporthal. Ben benieuwd hoe deze eruit ziet. De reis naar de sporthal is anderhalf uur, het schijnt ontzettend druk te zijn op de weg.

Vandaag worden er nog een aantal deelnemers geclassificeerd, waarna vanavond de loting plaats zal vinden. Spannend! Morgen gaat het toernooi echt beginnen!

Verder is het erg gezellig met alle spelers en vermaak ik me prima.

SONY DSC
Vlag van Guatemala
SONY DSC
Annie haar nagels
SONY DSC
Relaxen
SONY DSC
Zwembad
SONY DSC
Relaxen
SONY DSC
alle bagage
SONY DSC
Onderweg
SONY DSC
Trainingshal eerst dag
SONY DSC
Trainingshal eerst dag
SONY DSC
De bus
SONY DSC
Planning doornemen
SONY DSC
Trainen
SONY DSC
Trainen
SONY DSC
Trainingshal eerst dag

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

21 november – 9.14 uur

Hierbij een filmpje van de eerste dagen.

http://www.youtube.com/watch?v=qEq5r_WzFWs&feature=feedu
20 november

Wat een dag vandaag! Om vijf uur was ik wakker, Marcel en Hans ook. Op onze gegevens stond dat we van 6 tot 8 uur konden ontbijten. Bleek dat het vandaag pas om 8 uur kon! Na het ontbijt zijn we naar de sporthal gegaan. In een grote gare knalgroene bus die te vol zat zijn we naar de sporthal gegaan. Onderweg naar de sporthal veel kunnen zien qua woningen, maar ook qua mensen dat op straat rondloopt. Grote wagens met laadbakken, in die laadbakken zitten gewoon mensen.

De andere kant is wel dat er veel politie en militairen op straat lopen met hele grote geweren. Aan de ene kant een naar idee, maar aan de andere kant ook een veilig gevoel. Tot nu toe voel ik me ook heel veilig hier.

In de sporthal aangekomen bleek het een zaal te zijn met op de begane grond 4 velden en bovenin 2 velden. Het was een soort arena waar wij rollers totaal niet uit de voeten kunnen. Gelukkig kan ik om dit soort situaties goed lachen, misschien scheelt het ook dat we vaker een verre reis maken. Maar anderen konden er wat minder om lachen. Na een tijd bleek dat dit alleen voor de training is en straks (hopelijk morgen) kunnen we naar de juiste sporthal. Ik merk niks van de hoogte qua ademhaling, daar en tegen merk ik het wel enorm aan de shuttles. De shuttles gaan ontzettend snel. Een rustige slag gaat al uit! Dat gaat nog heel spannend worden.

Inmiddels is het half vier en hebben we net gelunched. Nu lekker relaxen en vanavond op tijd naar bed.

19 november
16 en 17 november hadden Hans en ik de tijd om de spullen in te pakken voor ons vertrek naar Guatemala. Ondanks dat het twee dagen waren hadden we toch echt onze tijd nodig om alles op tijd gereed te hebben. 17 november ’s avond zat ons huis vol met vrienden en familie om gezellig te komen eten. Dit was zeer geslaagd!

Na een goede, maar wel te korte nacht ging onze wekker om 4.00 uur. Rond 5.00 uur vertrokken we naar Schiphol. Jos (mijn vader) en Manon kwamen ons ophalen. Na een kop koffie met zijn allen te hebben gedronken was het tijd voor afscheid en moesten wij inchecken. Het begon goed. Het reisbureau had op Hans zijn esta formulier een verkeerd paspoortnummer ingevuld. Dit moesten we dus nog even snel ergens opnieuw gaan invullen. De douane ging voorspoedig. Voor we het wisten vertrok ons vliegtuig naar Houston.

De reis naar Houston ging voorspoedig. Eenmaal uit het vliegtuig bij de douane bleek dat Hans zijn telefoon vergeten was mee te nemen uit het vliegtuig. Gelukkig is deze uiteindelijk door de bemanning terug gevonden. Het vijf uur wachten viel mee en voor we het wisten konden we door naar Guatemala.

In Guatemala aangekomen bleek dat we nog even op ons vervoer moesten wachten. Lees 1 ,5 uur. Vervolgens was ons hotel niet gereserveerd. Onze bondscoach was vergeten dat we terug in de tijd gingen en dat we dus de 18e aan kwamen ipv de 19e. Gelukkig was er in het andere spelershotel nog ruimte en konden we daar heen. Half een waren we op de plaats van bestemming.

Na een heerlijk ontbijt in het hotel gingen we om 12 uur naar ons hotel toe. Dit is een erg mooi hotel, met daaronder een grote shoppingmall. Gelijk zijn we daar even wezen kijken, omdat onze kamers nog niet schoon waren. In die mall bleek, wat me al eerder was opgevallen, dat ze geen mensen met rode haren kennen. Ik wordt behoorlijk aangestaard en er worden veel complimenten over gegeven.

Verder niet veel gedaan en op tijd naar bed gegaan.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

16 november 2011

 

Nog een paar dagen dan is het zo ver… Het WK in Guatemala

 

Afgelopen maanden zijn erg druk geweest. Ik ben trots op mezelf dat ik dit heb kunnen volhouden, met grote dank aan het thuisfront. Elk weekend en elke avond stond in het teken van het WK.

Naast het plezier dat ik in het sporten heb, is deze periode voor mij toch ook erg goed geweest. Voor het eerst sinds jaren zijn mijn benen en rug echt maanden stabiel gebleven. Of dat door het sporten of de adrenaline komt zullen we zien aan de reactie na het WK.

Ik probeer in Guatememala regelmatig een nieuwsbrief te versturen en mijn website bij te houden, dit is natuurlijk wel een beetje afhankelijk van het internet in het hotel.

De vlucht
 Vertrektijd: Vrijdag 18 november vertrekken we met Continental Airlines CO59 om 10.00 uur vanaf Schiphol.

Aankomsttijd: Vrijdag 2 december op Schiphol om 8.15 uur met vluchtnummer CO58

Dus heb je vrijdag 2 december niks te doen, dan ben je van harte welkom op Schiphol!

Hotel
We zitten in Guatemala in hotel Grand Tikal Futura, kijk voor meer informatie op http://www.grandtikalfutura.com.gt/.

 

RSL Kleding
RSL Nederland sponsort Marcel en mij al voor kleding en rackets. Voor het eerst sponsort RSL Nederland de Nederlandse delegatie naar een WK. Het team wordt voorzien van kleding zodat we allemaal herkenbaar zijn in dezelfde kleding.

 

 

Conditietest
Afgelopen maandag, 14 november, heb ik voor de 2e keer een conditietest gedaan. De eerste was 10 oktober en was goed. De 2e vond dus 14 november plaats. Zeker door de hoogtetraining merk ik dat ik conditioneel met grote sprongen vooruit ben gegaan. De test is op een fiets, met hartslagmeter en een zuurstofkap op. Gevoelsmatig is het heel raar om in zo’n kap te blazen. De eerste minuten is het ook erg lastig om je ademhaling goed te krijgen. Daarna gaat het wel goed, totdat het moment van verzuring op treedt. Helemaal kapot ga je dan. Maar goed, uit de 2e test bleek ook dat ik met sprongen vooruit ben gegaan!

Programma afgelopen weken
Het programma van de afgelopen weken zag er als volgt uit:

Maandag 24 oktober
Om kwart over zes gaat de wekker helaas weer. De laatste tijd heb ik enige problemen om mijn bed uit te komen. Oefeningen doen, ontbijten, Quinta uilaten en op naar het werk. Van half 9 tot vijf uur werk ik bij de Vermaat Groep in IJsselstein. Meestal wordt het vijf uur wat later door de drukte op het werk.

Na het werk vertrek ik naar de fysio, waar ik zo’n anderhalf uur tot twee uur gebeuld wordt. Vervolgens ga ik naar Lienden toe waar ik bij sportschool Julien een uur in een hoogtecabine zit. Hier fiets ik een uur (afhankelijk van de staat van mijn benen) op 2500 meter hoogte. Je lichaam krijgt niet genoeg zuurstof binnen, waardoor je lichaam rode bloedlichaampjes gaat aanmaken. In Guatemala zitten we op 1400 meter hoogte, waardoor ik in principe weinig moeite zal hebben op deze hoogte door de hoogtetraining. Rond een uur of half elf ben ik weer thuis en is het bedtijd.
 

Dinsdag 25 oktober
Het hele programma van opstaan tot werken herhaald zich deze dag ook weer. Na het werk vertrek ik naar Almere. Daar eet ik snel even bij mijn mixpartner Marcel Smouter, waarna we naar de training gaan. In Almere speel ik bij BC Arcade, hier speelt naast mijn mixpartner ook mijn dubbelpartner, Inge Bakker. Van half acht tot half tien is er training. Rond half elf/elf uur ben ik thuis. Nog een rondje met Quinta wandelen en dan is het weer bedtijd.

 

Woensdag 26 oktober
Het hele programma van opstaan tot werken herhaald zich deze dag ook weer. Na het werk ga ik naar de fysio waar ik weer flink aan de bak moet met oefeningen om de stabiliteit en kracht te verbeteren in mijn been. Daarna is er van 20.00 tot 22.00 uur een extra badmintontraining in Almere. Hier kregen we een op een training. Hier heb ik echt profijt van gehad.Tegen elf uur/half twaalf ben ik thuis, waardoor er weinig tijd voor mezelf is.

 

Donderdag 27 oktober
Het hele programma van opstaan tot werken herhaald zich deze dag ook weer.

Deze avond heb ik altijd een beetje rust. Ik kan eindelijk thuis eten. Om kwart over zeven vertrek ik naar Lienden voor de hoogtetraining en rond half elf ben ik weer thuis.

 

Vrijdag 28 oktober
Het hele programma van opstaan tot werken herhaald zich deze dag ook weer. ’s Avonds krachttraining in sportschool Bodyflash in Woudenberg en daarna lekker op de bank hangen.

 

Zaterdag 29 oktober
Toernooi in Brunssum inclusief overnachting. Normaal start ik deze dag met krachttraining om negen uur en heb ik om half elf hoogtetraining. Daarna ga ik meestal een uurtje liggen om een beetje bij te tanken.

 

Zondag 30 oktober
Toernooi in Brunssum. Normaal heb ik deze dag 3 uur selectietraining of ga ik nog een keer naar de krachttraining.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s