Classificatiedag EK – vrijdag 8 juni 2012

We zijn nu 7 maanden verder sinds het WK aangepast badminton. Zeven maanden waarin we dag en nacht bezig waren met vandaag, met de classificatie. Niks was zo belangrijk als deze dag. Belangrijk omdat we van sporten houden, belangrijk voor je eigen waarde want hoe kan het nu dat je staand moet gaan spelen terwijl dat absoluut niet mogelijk is. En vooral belangrijk omdat ik me door badminton een veel beter mens ben gaan voelen, lekkerder in mijn vel zit en een uitlaatklep heb. En niet te vergeten alle leuke contacten die ik heb opgedaan de afgelopen 2 jaar.

Vandaag was de grote dag. Om 12 uur werd volgens het schema het Nederlands team geclassificeerd. Uiteraard liep het niet op schema en waren we pas anderhalf uur later aan de beurt. Anderhalf uur, de tijd ging zo langzaam. Toen we eindelijk aan de beurt waren moest het ook nog eens in een bepaalde volgorde. Jammer!

Eerst was Leen aan de beurt, die kwam er makkelijk doorheen. Vervolgens Inge. Dat was natuurlijk spannend. Met het WK nog op ons netvlies hadden we beide geen illusie om door de keuring te komen. Deze illusie werd ook werkelijkheid. Toen Inge na drie kwartier buiten kwam bleek dat zij gekeurd is voor een staande categorie, terwijl staand niet voor haar mogelijk is.

Toen Inge binnen zat heb ik alvast een aantal papieren in moeten vullen. Sylvia, de hoofd van het classifiers team, vond mijn medische gegevens (een hele grote map) heel interessant. Tijdens het WK had ze mijn rugproblemen opgeschreven, maar niet over mijn been. Nu lagen er allemaal feiten van mijn benen op tafel en dat is natuurlijk heel verrassend.

Vervolgens mocht ik naar binnen. Ik ben minimaal een uur binnen geweest.

Allerlei testen werden gedaan, vervolgens werd er weer overlegd met de classifiers. Ze zagen dat ik niet staand kon spelen, maar ik viel niet binnen de kaders. Daarna werd er nog meer getest, gepraat, getest en nog veel meer gepraat. Er werd echt gekeken hoe onderbouwd kon worden dat ik in een rolstoel kan spelen.

Dat ik nu een helse pijn in mijn linkerbeen heb lijkt me duidelijk. De testen waren niet prettig en er werd flink in mijn benen geprikt, maar het was het waard.

Bepaalde uitslagen van de test is een gevolg van “iets”. Dat “iets” is niet gespecificeerd.

Ik vertelde ook dat ik na het ongeluk bijna 10 jaar geleden nooit gerealiseerd heb dat ik ooit een rolstoelsport zou spelen en dat daarvoor meer dingen onderzocht moesten worden. Dit begrepen ze gelukkig wel.

De classifiers waren 2 Maleisiërs en een Schot. Vorige keer, tijdens het WK, was de Maleisiër helemaal niet aardig. Waarschijnlijk doordat ze veel kritiek hadden gekregen over de gang van zaken. Nu waren ze heel aardig. Er werd ook veel gelachen.

Ik moest op mijn goede been gaan staan en mijn andere been optillen. Vervolgens met mijn ogen dicht 10 seconden op mijn goede been staan. Dit was echt onmogelijk. Alle classifiers hebben vervolgens de oefening gedaan en concludeerde inderdaad dat het moeilijk was. Gelukkig werden daarna de seconden ingekort. Ook werd duidelijk dat ik geen stabiliteit heb in mijn linkerbeen.

Slotconclusie: Wheelchair 2

Vervolgens netjes, zonder grote grijns, de kamer verlaten. Nog netjes iedereen een hand gegeven. Daarna kom je bij je groep aan en hangt er een grafstemming omdat Inge niet door de keuring is gekomen. Toen ik vertelde dat ik door de keuring was kon ook niemand echt blij zijn. Wat een domper! Maanden naar toegeleefd en dan kan ik zelf niet eens echt blij zijn. Dit legt wel een grote stempel op de dag.

Inge heeft uiteindelijk besloten om een protest in te dienen. Waarna gekeken wordt of er dezelfde dag nog een herkeuring kan plaats vinden. Er werden die dag 50 keuringen gedaan, dus dat het laat ging worden was een feit. Uiteindelijk kreeg Inge om half 9 de herkeuring. Ze bleef nogal lang weg. Toen ze eindelijk uit de keuring kwam leek het erop dat ze er niet doorheen zou komen. Hoofd naar beneden en ze reed boos. Timo en ik zeiden al tegen elkaar dat het hem niet ging worden. Maar niets was minder waar. Eenmaal bij ons aangekomen begon ze te lachen en bleek Inge dus ook geclassificeerd te zijn in Wheelchair 2.

Dat was voor mij het moment om helemaal te breken. Alle blijdschap kwam eruit. Eindelijk kon ik blij zijn. Eindelijk was de sfeer goed. Mijn dubbelpartner (en inmiddels goede vriendin) is ook door de keuring heen. Alle maanden die we er mee bezig geweest zijn om alle gegevens op orde te krijgen. Alle slapeloze nachten. Alle irritatie door onbegrip. Het is nu voorbij. Deze strijd was enorm heftig omdat we het niet zelf in de hand hebben. Het is niet te vergelijken met een wedstrijd, waarin jezelf verantwoordelijk bent. Maar dat deze strijd zo zou eindigen dat had niemand verwacht.

Timo zou als laatste gekeurd worden, omdat de classificatie enorm is uitgelopen en Timo ook niet gaat spelen, is zijn classificatie naar morgen verplaats. Nog een ochtendje duimen voor Timo en dan is het Nederlands team weer compleet!

Het is echt onbeschrijfelijk hoe de laatste maanden zijn geweest, maar het is nog onbeschrijfelijker hoe blij ik nu ben!

I’M SO HAPPY!!!!!!!!!!!!!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s